یک دم نگاه کن که چه بر باد میدهی.

حالا به درجه ای از رستگاری رسیده ام که گاه و بیگاه وسط همین ظرف شستن های معمولی و چای دم کردن ها فریاد میکشم مگر آدم استفراغش را از روی زمین برمیدارد و میخورد دوباره؟؟!! تعبیر مشمئز کننده ای بود اما میخواهم بگویم برایم آن اتفاق آن گذشته همینقدر پست و مشمئز کننده است که استفراغش کردم و حالا آن میم در هیبت استفراغی روی زمین ریخته است برایم ! زل میزنم به آن ، میخندم و رد میشوم. گذشته همین است ، گوشه کناری جا می ماند یک روز...